Vijf Moore DRV-collega’s bereiken
Ze hebben het gehaald. Vijf collega’s van de Moore DRV-vestiging in Rotterdam hebben de top van de Kilimanjaro bereikt. Met 5896 meter hoogte de hoogste vrijstaande berg ter wereld en een pittige beklimming door de benodigde snelle bestijging. Partner Gerben Maarleveld en directeur van de mkb-praktijk Evelien van den Berg blikken terug op hun grote avontuur. “We hebben het echt samen gedaan, als een team.”
Gerben:“Eind januari zijn we met vijf collega’s naar Tanzania gegaan om de Lemosho-route te lopen. Een route van acht dagen naar de top van de Kilimanjaro.”
Evelien: “We waren met een heel gemixte groep. Naast ons twee waren we nog met Mart (Jongeneel) en Pieter (Beereboom), allebei belastingadviseur manager, en met Jacky (Quint), die senior manager mkb is.”
Neem ons thuisblijvers even mee, hoe ging dat eraan toe?
Gerben: “Elke dag werden we om 5.45 uur wakker gemaakt met een kopje thee en dan kregen we een teiltje om ons een beetje te wassen. Om 6.30 uur stond het ontbijt klaar en om 7.15 uur begonnen we steeds met de klim tot een uur of 15.00 met een lunchpauze van een uur tussendoor.”
Evelien: “De omgeving was echt fantastisch en elke dag anders. We begonnen beneden in de jungle, waar we zelfs nog apen zagen. Vervolgens kwamen we in een gebied met lage bomen. Daarna werd de begroeiing steeds droger, rotsachtiger – bijna een maanlandschap. En helemaal aan de top liepen we zelfs door de sneeuw.”
Gerben: “En als je ’s nachts naar de wc ging en naar boven keek, dan zag je zóveel sterren aan de hemel, echt bizar.”
Evelien: “Ik ging inderdaad met heel veel plezier ‘s nachts naar het toilet en bleef expres altijd even staan om alles op me in te laten werken. Ook onderweg stond ik bewust af en toe even stil om de omgeving goed in me op te nemen. Zo bijzonder.”
Hebben jullie de top makkelijk gehaald?
Gerben: “Iedereen had zich goed voorbereid, dus we hebben fysiek nergens last van gehad. Maar we merkten wel dat er door de hoogte steeds minder zuurstof in de lucht zat, waardoor één van ons wat last kreeg van de ademhaling.”
Evelien: “De gids zei dat de rest van de groep wel mocht doorlopen, maar we hebben er bewust voor gekozen om bij elkaar te blijven en voetje voor voetje samen naar boven te gaan. Ze zeggen niet voor niets ‘pole pole’ – dat betekent ‘langzaam langzaam’.”
Gerben: “Met name die laatste klim was behoorlijk pittig. We zijn al om 23.00 uur begonnen met wandelen en hebben er negen uur over gedaan in een gevoelstemperatuur van -25 graden. We werden voor ons gevoel écht van die berg afgeblazen. Maar we zijn wel alle vijf boven gekomen en dat is echt een teamprestatie geweest.”
Wat ging er door jullie heen op dat moment?
Gerben: “Niet eens zo heel veel, als ik eerlijk ben.”
Evelien: “Sommige groepen waren heel euforisch, maar wij waren echt zó vermoeid dat we dachten, laten we maar zo snel mogelijk naar beneden gaan.”
Gerben: “We hadden natuurlijk al zes dagen geklommen, dus waren fysiek al behoorlijk uitgeput. We sliepen vaak slecht, het was koud en we hadden allemaal wel wat last van de hoogte. Het was echt schitterend, maar die laatste kilometers hakten er behoorlijk in.”
Evelien: “Ik heb wel een paar hele mooie foto’s gemaakt van boven de wolken om de berg heen, maar het kwam niet zo binnen als de dagen ervoor. Pas toen we beneden kwamen en iedereen ons feliciteerde, drong het tot me door: we hebben het gewoon gedaan. Met zijn allen!”
Daarna zijn jullie nog naar nationaal park Serengeti gegaan. Hoe was dat?
Gerben: “Klopt, één dag na de afdaling zijn we alweer naar het zuiden van Tanzania gevlogen om de grote trek van gnoe’s en zebra’s te zien.”
Evelien: “Echt gigantisch was dat. We hebben daar een safari met een luchtballonvaart gedaan en hebben misschien wel twintigduizend van die beesten zien rennen.”
Gerben: “Ja, dat was echt schitterend.”
Evelien: “En de laatste dag hebben we nog lekker even aan het zwembad gelegen. Dat was ook wel lekker. Toen voelden we eigenlijk pas hoe moe ons lijf was van de inspanning die we hadden geleverd.”
Gerben: “Thuis kwam ik erachter dat ik vijf kilo ben afgevallen in die ene week tijd.”
Inmiddels zijn jullie weer aan het werk. Hoe werden jullie onthaald op kantoor?
Evelien: “Ja, geweldig. Er hing zelfs een spandoek met foto’s en ‘Welkom terug’ en iedereen vroeg hoe het was. Ik heb op mijn eerste dag maar weinig kunnen werken en vooral heel veel verhalen verteld met een grote lach op mijn gezicht, omdat ik toen wel besefte wat ontzettend mooi het is wat we hebben meegemaakt.”
Gerben: “Ook ik heb echt wel een paar uur met collega’s aan tafel gezeten om over onze avonturen te vertellen en foto’s te laten zien. Het was echt één en al verhaal en interesse.”
Evelien: “Binnenkort gaan we nog even wat organiseren om alle foto’s te delen, voor wie dat leuk vindt.”
En, staat er al een volgend avontuur op de planning?
Gerben: “Eerst hadden we allemaal zoiets van: dit was eens en nooit meer. Maar nu we weer een beetje zijn bijgekomen, zien we het misschien toch wel weer zitten.”
Evelien: “Ik heb Machu Picchu nog wel op mijn lijstje staan en ik vond Tanzania ook wel ontzettend mooi, dus ik zou nog wel eens terug willen en dan Mount Meru beklimmen en daarna lekker uitrusten aan het strand van Zanzibar.”
Gerben: “Ik zou zelf graag nog eens naar Nepal willen. Naar Basecamp Mount Everest of een andere mooie wandeling door het Himalayagebergte.”
Evelien: “Het is ook wel echt ontzettend goed bevallen met deze groep collega’s. Dat zou ik zo weer doen, dus wie weet komt er nog wel een vervolg!”
Meer actuele blogs
Hoe kan ik je verder helpen?
Heb je een vraag of wil je eens kennismaken? Je kan mij altijd e-mailen, een berichtje sturen via LinkedIn of gewoon WhatsAppen!
LinkedInE-mailBel +31 88 460 6988